Warning: Declaration of tie_mega_menu_walker::start_el(&$output, $item, $depth, $args, $id = 0) should be compatible with Walker_Nav_Menu::start_el(&$output, $item, $depth = 0, $args = Array, $id = 0) in /home3/afgsaane/public_html/wp-content/themes/jarida/functions/theme-functions.php on line 1904
الزایمر - انجمن علمی دانشجویان افغانستان

بیاندیش …

تمام افکار خود را روی کاری که دارید انجام می دهید متمرکز کنید. پرتوهای خورشید تا متمرکز نشوند نمی سوزانند.

— گراهام بل
خانه / علوم پزشکی / الزایمر
آلزایمر نوعی اختلال مغزی

الزایمر

الزایمر چیست؟

بیماری الزایمر نوعی اختلال مغزی است که در ان اسیب دیدگی و مرگ سلول های مغز سبب بروز اختلال در حافظه ،تفکر و رفتار فرد می شود.این بیماری نام خود را از الوییس الزایمر پزشک المانی گرفته است که در سال ۱۹۰۷ برای نخستین بار تغییرات اسیب شناختی این بیماری را شرح داد.

دکتر الزایمر در گزارش معاینه پس از مرگ مغز بیمار خود “اگوسته د” نوشت که در درون سلول های مغز ذراتی دوکی شکل و در لابلای انها اجسام پهن تر رسوب می کنند.شرح الزایمر از این تغییرات که به تر تیب کلافه های عصبی  و پلاک پیری خوانده شدند هنوز پس از صد سال کماکان اعتبار خود را حفظ کرده است.

انچه سبب پدیدار شدن علایم بیماری الزایمر می شود رسوب غیرعادی برخی موادپروتئینی در درون و بیرون سلول های مغز است.این رسوبات ارتباط سلول های مغز را با یکدیگر مختل کرده و مانع رسیدن پیام های عصبی می شوند.

با ابتلای قسمت های مختلف مغز کارکردهای  عصبی مانند حافظه ،توجه ،تمرکز،زبان، تفکر،ادراک ،برنام ریزی و اجرا،قضاوت و…یکی پس از دیگری از دست می روند.حافظه ی نزدیک قبل از کارکرد های دیگر مختل می شود و با پیشرفت بیماری حافظه ی دور نیز کاهش می یابد.از دست دادن توانایی های  شناختی فوق عواطف و رفتار بسیاری از بیماران را تحت تاثیر قرار داده و سبب بروز علایم و نشانه های بیمارگونه می شود.توانایی های از دست رفته به ندرت ممکن است بازیابی یا از نو اموخته شوند

Alzheimer

بیماری الزایمر دو نوع مختلف دارد:

۱) نوع اکتسابی که بدون در نظر گرفتن عامل سن افراد را گرفتار می کند ولی بیشتر در سنین ۶۵ سالگی و بالاتر دیده می شود.وجود سابقه خانوادگی در این نوع چندان مطرح نیست و عامل وراثت در ان نقش مهمی ندارد.البته این احتمال منتفی نیست که در بعضی از افراد زمینه ی ارثی ابتلا به این بیماری از دیگر افراد فراهم تر باشد.نقش عوامل محیطی نظیر مسمومیت با فلزات سنگین  استعمال دخانیات ضربه های مغزی عوامل عفونی و…. نیز در این نوع مورد بررسی قرار گرفته و نتایج سودمندی حاصل شده است.فرم تک گیر شایع ترین نوع این بیماری به شمار می اید.

۲) نوع فامیلی که شیوع ان کمتر است و مستقیما از یک نسل به نسل بعدی منتقل می شود .اگر یکی از والدین ژن جهش یافته ی سبب ساز بیماری را داشته باشد شانس به ارث بردن این ژن توسط هر یک از فرزندان ۵۰ درصد خواهد بود.وجود این ژن به معنی ان است که فرد حامل سرانجام به بیماری الزایمر دچار خواهد شد.علایم نوع فامیلی بیماری معمولا در سنین پایین تر سال های ۴۰ یا ۵۰ عمر ظاهر می شود.شیوع ان بسیار کمتر است و تنها تعداد اندکی از مبتلایان به این گروه تعلق دارند.علایم و نشانه های ابتلا به این بیماری در دوران ابتدایی ان بسیار جزئی و خفیف اند و معمولا به فراموشکاری های عادی دوران سالمندی منتسب می شوند.خطاهای حافظه که در ابتدا اندک و گاه گاه بودند افزایش می یابند و با اشکال در یافتن واژه ی درست برای نامیدن اشیای معمولی همراه می شوند.بیماران رفته رفته اشتیاق خود را در انجام کارهای عادی روزمره ا زدست میدهند و واکنش های عاطفی انان پیش بینی ناپذیر میشود.

در مراحل بعدی یاداوری افراد و مکان هایی که قبلا به خوبی می شناختند برایشان مشکل می شود و چون برای فهم سوالات و پاسخ دهی به انها توانایی کافی ندارند گفت و گو با انان معمولا حالت بی معنا و گنگ پیدا می کند.

در مراحل پیشرفته بیماران حتی مهارت های اجتماعی اولیه را نیز از دست می دهند و برای ساده ترین امور به دیگران وابسته می شوند.نشانه ها و سرعت پیشرفت بیماری در بیماران مختلف متفاوت و به ویژگی های فردی و مغزی اسیب دیده منوط است.

بیماری الزایمر چه نشانه هایی دارد؟

علایم و نشانه های اولیه بیماری الزایمر خفیف و مبهم است مثل:

– حالت گیجی و سردرگمی

– تغییر شخصیت

– کناره جویی و بی تفاوتی

– از دست دادن توانایی انجام کارهای روزمره

اما گاهی بستگان و اطرافیان شخص این تغییرات را به سالمندی نسبت می دهند و تصور میکنند که همه ی سالمندان به حالات فوق دچار می شوند.

سایر علایم عبارتند از:

– افت حافظه به درجه ای که کارکرد روزمره ی فرد را مختل کند  :مثلا فراموش کردن قرار ملاقات یا شماره ی اشنایان که برای مبتلایان به این بیماری ممکن است اطلاعات فراموش شده هرگز به حافظه بازنگردد.

– دشوار شدن انجام کارهای عادی و پیش پا افتاده

 – گیجی و سردرگمی در زمان و مکان: بیماران الزایمری علاوه بر فراموش کردن مواردی مثل فراموش کردن تاریخ روز اغلب در تشخیص مختصات پیش پاافتاده تری مانند فصل یا سال هم در می مانند.

– مشکلات کاربرد زبان برای انتقال پیام: این بیماران حتی واژه های ساده را هم فراموش میکنند و یا با واژه های نامناسب جایگزین میکنند بطوریکه فهم گفته های انان مشکل می شود.

– اختلال در تفکر انتزاعی

– گم کردن وسایل و اشیاء

– ضعیف شدن قوه ی قضاوت: بیمار ممکن است توانایی تخمین و براورد قبلی امور را از دست بدهد مثلا نتواند در حین رانندگی فواصل و جهت ها را درست پیش بینی کند.

– تغییرات شخصیت و رفتار: بیماران مبتلا به الزایمر اغلب بی دلیل به نوسانات خلقی شدید گرفتار می شوند.حالت بی تفاوتی سوء ظن سردرگمی و تشویش در انها زیاد مشاهده می شود.حملات کج خلقی نیز در انها نادر نیست.

– از دست دادن انگیزه و ابتکار

چه عواملی سبب افزایش احتمال ابتلا به بیماری الزایمر می شود؟

نقش چهار عامل در افزایش خطر ابتلا به اثبات رسیده است:

– سن:احتمال بروز بیماری الزایمر در کسانیکه در فاصله سنی ۷۰-۷۴ سال هستند ۱ به ۳۰ و در افرادی که بین ۹۰-۹۴ سال دارند ۱ به ۳ است.

-جهش های ژنی

– ژن  APO- E :این ژن دارای سه فرم ۲ ۳ ۴ است .در صورت وجود فرم ۴ این ژن خطر ابتلا به بیماری الزایمر در برخی از افراد افزایش می یابد.

– عوامل ژنتیکی: کروموزوم ۲۱ –تقریبا تمام افراد مبتلا به سندروم داون که به ناهنجاری کروموزوم ۲۱ دچارند با رسیدن به سن ۴۰ سالگی و بالاتر به الزایمر دچار می شوند.

–  سابقه فامیلی: در فردی که یکی از والدینش به بیماری الزایمر مبتلا بوده احتمال بروز بیماری بیشتر از افراد عادی است.

سایر عوامل خطر را می توان به دو دسته تقسیم کرد:

 دسته اول عواملی که نقش انها درافزایش خطر بیماری محتمل تراست:

– ضربه و اسیب مغزی به ویژه از نوع شدید

– کوچکی ابعاد سر

– عوامل عروقی مانند پرفشاری خون استعمال دخانیات و بیماری دیابت

– مصرف غذاهای پرچرب

دسته دوم عواملی که هنوز علم موفق به اثبات نقش انها در بیماری الزایمر نشده است ولی در حال حاضر مطالعات فراوانی درباره انها درمراکز تحقیقات معتبر جهانی دردست انجام است:

– افسردگی

 – قرار گرفتن در میدان های مغناطیسی پر فشار

– تماس با فلز الومینیوم

– کمبود ویتامین ب ۱۲ و فولات

– اختلالات خواب

– جنس مونث

– افزایش هوموسیستیین سرم (که یکی از فراورده های فرعی د ربسیاری از واکنش های شیمیایی بدن است).البته هنوز روشن نیست که ایا این ماده یکی از عللی است که بطور مستقیم درایجاد الزایمر نقش دارد یا صرفا یکی از عواملی است که احتمال ابتلا را افزایش می دهد.

درمان:

بیماری الزایمر در حال حاضر درمان قطعی ندارد.البته برخی از داروهای موجود سبب تثبیت موقت علایم شناختی بیماران و کند شدن سیر بیماری خصوصا در  مراحل خفیف و متوسط بیماری می شوند.علاوه بر ان برای کنترل علایم عاطفی و رفتاری مانند افسردگی و بی قراری و بی خوابی نیز داروهایی وجود دارند.

نتیجه گیری:

شواهد نشان می دهند که اگر شیوه ی زندگی فرد سالم باشد خطر ابتلای او به بیماری الزایمر کاهش چشمگیری خواهد یافت.محققان پیروی از موارد زیر را توصیه کرده اند:

.فشار خون خود را بطور منظم اندازه گیری کنید

خود را از ضربه های جمجمه و اسیب مغزی حفظ کنید

ذهن خود را فعال نگه دارید.

ازمیدان های مغناطیسی پرفشار اجتناب کنید.

رژیم غذایی حاوی ویتامین   داشته باشید و از مصرف غذاهای چرب و استعمال دخانیات بپرهیزید.

فعالیت فیزیکی منظم داشته باشید و خوب بخوابید.

از داروهای استاتینی کاهنده ی کلسترول و داروهای ضد التهابی به منظور پیشگیری از بیماری الزایمر استفاده نکنید.

منبع: کتاب بیماری الزایمر نوشته دکتر مهشید فروغان

 

درباره م.رضائی

۳ دیدگاه

  1. یکی از بهترین راهکارها:
    “ذهن خود را فعال نگه دارید.”
    همان طوری که هم میدونید متخصصان برای افراد کهن سال نسخه بازی های رایانه ای! را تجویز کرده اند.

    • بله.همونطور که به اثبات رسیده قسمتهایی از بدن که بیشتر مورد استفاده قرار میگیرن قوی تر هستند.مثلا در افراد راست دست نیمه راست بدن قدرتمند تر از نیمه چپ هست.و ذهن هم ازین قاعده مستثنی نیست.

  2. سلام.ما هم درد رو مید.نیم هم درمان رو به ما بگید چطور میشه این رفتار ها رو نهادینه کرد.

دیدگاهتان را ثبت کنید

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شدعلامتدارها لازمند *

*

theme
رفتن به بالا

Warning: Parameter 1 to W3_Plugin_TotalCache::ob_callback() expected to be a reference, value given in /home3/afgsaane/public_html/wp-includes/functions.php on line 3510